Dejavu

Uçsuz bucaksız yemyeşil bir yerdeyim. Bir dağ gibi burası aşağıya doğru iniyor ama çok dik değil. Korkmadan yuvarlanabiliyoruz ben ve arkadaşlarım çığlıklarımız gülmelerimize karışırken. Oraya İsviçre diyoruz. Aslında Boğaziçi Üniversite'sinin arka kampüsünde kullanılmayan, binaların arkasında kalmış bakir bir alan burası. Papatyaları ezmemeye çalışıyor bazen de annelerimiz için topluyoruz onları. Buluşup İsviçre'ye gitmek çok sık olan bir şey değil. O yüzden gideceğimiz günler ayrı bir heyecanla uyanıyoruz sabaha. Üzerimize titreyen ailelerimiz, bisikletlerimiz, yüreklerimizde saf sevgimiz ve hayallerimiz. Hiç korku yaşamamış, şiddet ve savaş görmemiş gözlerimiz. Ülke endişe verici bir halde olsa da bunu bize hiç hissettirmeyen, okul dönüşü kapıyı açan anneannelerimiz. Akşam harıl harıl yanan sobanın yanında sohbetlerimiz. Siyah beyaz televizyonlarımız, rüzgarda gıcırdayan ahşap evlerimiz. Balkonda oturup ''Hadi şimdi gelen araba senin olsun'' niyetlerimiz. Gerçi topu topu iki model var o zamanlar ama olsun. Bize yeter de artar bile. Ertesi günün heyecanıyla pat pat atan kalplerimiz. Belli mi olur? Belki İsviçre'ye gideriz.